Stalker
- 21 Mar
- 1 dakikada okunur
Güncelleme tarihi: 5 gün önce
Filme Bakış, Stalker.
Bu film bir yolculuk anlatmaz.
Bir bekleyişi kayda alır.
İlerleyen şey insanlar değildir.
İlerleyen, onların inandıklarıdır.
Stalker, en temelde bir inanç filmidir.
Ama bu inanç, yüksek sesle dile getirilmez.
Gösterilmez.
Kanıtlanmaz.
Sadece, adım adım sınanır.
Bölge’ye girildiğinde dünya değişmez.
Değişen, insanın kendine bakma biçimidir.
Film, insanın en derininde neyi arzuladığını sorar.
Ama cevabı özellikle geciktirir.
İnsan gerçekten ne ister?
Ve daha önemlisi:
İstediğini elde etmeye hazır mıdır?
Çünkü film şunu sezdirir:
İnsan, arzularını dile getirmekte cömerttir
ama onlarla yüzleşmekte değildir.
Bölge’nin merkezinde, hakkında konuşulan bir yer vardır.
İnsanların fısıltıyla andığı,
yaklaşırken sustuğu bir nokta.
Burada bir gerilim doğar:
İnsan, dile getirdiği arzuyla
içinde taşıdığı arzu arasındaki farkla karşılaşır.
Ve işte tam bu noktada, herkes durur.
Filmdeki üç figür —
bir bilim insanı,
bir yazar
ve bir izsürücü —
üç ayrı inanç biçimini temsil eder.
Bilim insanı, kontrol etmek ister.
Yazar, anlamlandırmak.
İzsürücü ise…
Sadece inanır.
Ama onun inancı bile sağlam değildir.
O da korkar.
O da titrer.
Çünkü inanç, bu filmde bir güç değil,
yüktür.
Bölge kutsal değildir.
Ama yasaklıdır.
Ve insan, tarih boyunca
yasaklı olanı kutsallaştırmaya meyillidir.
Cennet fikri de buradan doğar.
Tanrı fikri de.
Film bu soruyu açık bırakır:
İnanç olmalı mıdır?
Yoksa insan, inanç olmadan da yaşayabilir mi?
Cevap yoktur.
Sadece suskunluk vardır.
Stalker’ın kamerası ikna etmeye çalışmaz.
Hızlanmaz.
Altını çizmez.
Bir peygamber gibi konuşmaz.
Bir tanık gibi bekler.
Ve şunu fısıldar:
İnsan, aradığı şeye ulaşmaktan çok,
ona yaklaşmaktan korkar.
Belki de bu yüzden,
kimse o merkeze varmakta acele etmez.
Çünkü en tehlikeli şey,
dünyanın dışında bir mucize değil,
insanın kendi içidir.
