Persona (1966)

Ingmar Bergman’ın Persona filmi, kimliğin eridiği, sessizliğin ağırlaştığı hipnotik bir yüzleşmeyi anlatır. Konuşmayı kesen bir aktris ile ona bakan genç hemşire, ıssız bir sahil evinde geçirdikleri günlerde yalnızca birbirlerine değil, kendi ruhlarındaki derin belirsizliğe ve boşluğa da gömülürler. Soğuk, keskin siyah-beyaz imgelerle örülü film, seyirciye huzursuz edici bir yakınlık ve çözülme hissi bırakır.